Dag 3: Samenwerkend leren

De dag begon met een presentatie van Jeroen. Via deze presentatie werd ons duidelijk gemaakt in hoeverre de manier van kennis overdragen en kennis vergaren in de loop van de jaren is veranderd. Waar vroeger een klassikale kennisoverdracht heel gebruikelijk was, worden kinderen nu op andere manieren bij hun eigen leerproces betrokken. De rol van leerkracht verschuift daarmee ook steeds meer van sturende leerkracht naar coachende leerkracht. Deze ontwikkeling vraagt wel wat van de leerkrachten: het blijkt vaak lastig om los te laten. Maar kinderen zijn goed in staat, mits zij goed begeleid worden, zelf richting te geven aan hun eigen leren.
Moderne media zijn een heel goed middel om in te zetten bij deze manier van leren. Het gegeven dat kinderen buiten school continu gebruik maken van deze digitale middelen en ze deze juist op school niet tot hun beschikking hebben, zet aan tot denken. Het is ons doel als leerkracht om kinderen later zo goed mogelijk te laten slagen in het leven. Als dat een leven vol digitale middelen is, moeten we ze daar dan niet juist mee helpen om te gaan?
Onderstaand schema van Kennisnet geeft mooi weer welke vaardigheden kinderen in de 21e eeuw nodig hebben. 

's Middags hebben wij direct de daad bij het woord gevoegd door animatiefilmpjes te maken met het programma 'I can Animate 2'. Voor we start mochten werd ons aan de hand van meerdere animatiefilmpjes door Guido Paap duidelijk gemaakt wat animatie is, waar het vandaan komt, en wanneer je dit kunt inzetten. Een animatiefilmpje is een filmpje dat ontstaat uit een aaneenschakeling van stilstaande beelden. Door deze versneld achter elkaar te laten zien, onstaat er beweging. Dit principe werd vroeger gebruikt bij de zoetrope. Bekende filmstudio's als Pixar hebben aan de hand van deze techniek hele films gemaakt. Een belangrijke regel bij animatie is vooral dat je een animatie alleen gebruikt wanneer het niet mogelijk is het op een andere manier in beeld te brengen. 

In kleine groepjes kregen wij vervolgens de opdracht een instructie in animatie te maken. Even waren we terug op de PABO: vellen papier, stiften, lijm, splitpennen: alles werd erbij gehaald en we konden aan de slag. Lekker knippen en plakken. Maar natuurlijk eerst met elkaar een onderwerp bedenken en een storyboard maken. Het animeren zelf bleek veel makkelijker dan gedacht: de software spreekt voor zich. Doordat we de resultaten direct met elkaar bekeken hebben, hebben we ook directe feedback waar je in de toekomst iets mee kunt. 

Voor de IPad en andere tablets zijn ook apps beschikbaar, die dit een goed uitvoerbare opdracht voor in de praktijk maken.
En naar ik inmiddels heb begrepen van mijn medestudenten, is dit ook al flink uitgeprobeerd.
Door zelf bezig te gaan, zie je in hoe betrokken je bezig bent met je leervraag en hoe veel je er dus van leert. Dit kunnen de kinderen ook zelf ervaren! Nadat ik zelf vandaag vol trots mijn animatie aan mijn groep heb getoond (hij sloot keurig aan bij een som in de rekenles), was de overheersende reactie: 'Wanneer gaan wij dat met de klas doen, juf?'.
Ik denk dat ik maar eens wat IPads moet gaan regelen....